Bestuurders in Twente hebben er een handje van hun dagen te vullen met oeverloze gesprekken over de bevordering van de werkgelegenheid in de regio.

Laatst werd er zelfs een heuse conferentie aan gewijd. Minister Marja van Bijsterveldt van Onderwijs en Wetenschappen was zelfs gestrikt om het geheel extra cachet te geven.

De complimenten waren niet van de lucht. Twente is volgens de bewindsvrouw één van de weinige regio's waarin het onderwijs, de ondernemers en de overheid nauw met elkaar samenwerken als het gaat om het bieden van perspectieven aan mensen.

Waar is die pluim op gebaseerd? Worden er hier meer banen geschapen dan elders? Nee, dat is niet zo, maar de vertegenwoordigers van de 'drie o's' (onderwijs, ondernemers en overheid) weten elkaar zo goed te vinden in het Oosten.

Levert dat dan wat op? Nee dat niet.

Voorlopig loopt de werkloosheid in Twente schrikbarend op. Bij ongewijzigd beleid kunnen de bedrijven vacatures  niet meer vervullen, want er is een tekort aan maar liefst 4.500 vaklieden.

Straks lopen we allemaal in een krijtjespak met een stropdas rond, maar er is niemand meer die een lekkend dag of een storing kan verhelpen.

Terecht dat ROC Twente-topman Hans Schutte zich ernstig zorgen maakt over deze situatie. Het was positief om te zien dat hij hier aandacht voor vroeg.

Een oplossing voor dit probleem is vooralsnog nog niet beschikbaar. Maar er zijn lichtpuntjes. Jongeren die met hun handen werken worden steeds beter betaald. Dat wordt hoog tijd.

Als de waardering  voor vakmanschap weer op peil is, dan zullen jongeren weer massaal gaan kiezen voor beroepen als installateur, bouwvakker, loodgieter en andere technische beroepen. Waardering niet alleen in de zin van geld, maar ook in de vorm van respect, dat is van belang.

Toch verliet ik met een kater de conferentie. Niet omdat het bier te rijkelijk had gevloeid, maar omdat al dat gepraat geen enkele baan had opgeleverd. Leg dat maar eens uit aan al die duizenden werkzoekenden die graag aan de slag willen.

Ik kan dat niet, maar ik zit ook niet oeverloos te zwammen over niets.