Directeur Johan van Praet en de leden van de Raad van Toezicht rest niets anders dan op te stappen, nu de werknemers van de Twentse instelling voor mensen met een verstandelijke handicap Aveleijn geen vertrouwen meer in hen hebben.

Het komt niet vaak voor dat de Ondernemingsraad zo'n beslissing neemt. De doorslag gaf dat Van Praet en de Raad tegen beter weten in de 'graaicultuur' maar blijven verdedigen. Het was al tamelijk bizar dat de Tubbergse algemeen directeur naast zijn riante salaris van 200.000 euro daar bovenop nog eens een bonus van 13.000 euro krijgt.

Hoewel die 213.000 euro meer is dan de 'Balkenende-norm', is hij nog niet tevreden. Hij chanteerde de goedgelovige Raad door de komende vijf jaar niet te vertrekken onder de voorwaarde dat hij een renteloze hypothecaire geldlening van 550.000 euro krijgt die hij tot 2013 niet hoeft af te lossen.  

Het zette veel kwaad bloed bij het personeel en de politiek dat er in plaats van de omstreden lening, die onder politieke en maatschappelijke druk werd ingetrokken, er ter compensatie daarvan een 'bindingspremie' moest komen. Het is juist die halsstarrige opstelling van 'rupsje nooit genoeg' die de OR deed besluiten om het vertrouwen op te zeggen.     

Van Praet heeft niets meer te zoeken bij Aveleijn. Het functioneren van een directeur staat of valt met het vertrouwen van het personeel. Het besluit van de OR geeft aan dat de werknemers geen vertrouwen meer in hem en de Raad van Toezicht hebben.    

De Twentse instelling voor verstandelijke gehandicapten Aveleijn is zo gek geweest om de absurde salariseisen van de Tubbergse bestuursvoorzitter te honoreren. Men is bang dat deze bestuurder, die weliswaar van Aveleijn een financieel gezonde instelling heeft gemaakt, naar een andere instelling vertrekt, waar hij naast een bonus ook een renteloze lening krijgt.

Kan alleen Johan Aveleijn aan de praat houden? Het lijkt er op dat alle andere managers die klus niet aan kunnen. Nog los hiervan is het principieel en moreel ongehoord dat het douceurtje wordt betaald uit de AWBZ, het gemeenschapsgeld dat het Rijk beschikbaar stelt voor nota bene de zorg aan verstandelijke gehandicapten.

Die 550.000 euro voor Van Praet is nu niet beschikbaar voor deze mensen, de allerzwaksten uit deze samenleving. Als Van Praet het hart op de goede plaats heeft, dan maakt hij onmiddellijk zijn excuses en stort hij die 550.000 euro, inclusief de gederfde rente, terug op de rekening van Aveleijn.
Aveleijn is geen private onderneming, maar een instelling die volledig wordt gefinancierd met gemeenschapsgeld. Dat betekent dat men het toevertrouwde geld niet renteloos mag uitlenen voor de financiering van een huis. Aveleijn is geen bank. Daar komt nog bij dat het niet te verkopen is aan de Aveleijn medewerkers dat zij geen geld renteloos bij hun werkgever kunnen lenen.

De Ondernemingsraad van Avelijn heeft er verstandig aan gedaan om dit aspect zwaar te laten wegen. Formeel heeft de OR geen advies- of instemmingsbevoegdheid over deze kwestie, omdat dit een zaak is tussen de Raad van Toezicht en Van Praet. .

Wat zich hier ook wreekt is dat staatssecretaris Bussemaker niet de bevoegdheid heeft om in te grijpen. De zogeheten 'Covernment Code',  waarin dit wordt geregeld, heeft ondanks oeverloze discussies nog steeds niet het Staatsblad bereikt. Bussemaker kan alleen maar een dringend beroep op Van Praet doen om aan deze zakkenvullerij ten kosten van de gemeenschap en gehandicapten een eind te maken.

De staatssecteris moet de wet wijzigen, waardoor het mogelijk wordt de vergunning voor een zorginstelling in te trekken als gemeenschapsgeld wordt misbruikt voor bonussen, bindingspremies en renteloze leningen. Het is volkomen ongeloofwaardig dat Bussemaker de gang van zaken bij Aveleijn als 'onbegrijpelijk' kwalificeert, maar nog steeds de wet heeft gewijzigd om hier tegen op te kunnen treden.